از خودم ...

فقط همین ...

از ترسام میترسم ...

از فکرام میترسم ...

از حرفام میترسم ...

از نوشته هام میترسم ...

از دستام میترسم ...

از خنده هام میترسم ...

از گریه هام میترسم ...

از

...

گفتم که ...

از خودم میترسم ...

فقط همین ...

...

پ.ن 1 : خودم خودمو دعوت کردم به این بازی ...

چطوری خوشگله ؟ ...

خوب خوابیدی ؟ ...

نگران این برگا نباش ...

اینا دیگه زرد و پژمرده شدن ...

باید بکنمشون ...

تو الان دیگه باید مراقب جوونه های کوچولوت باشی ...

نگاشون کن ...

چقد کوچیکن ...

خیلی باس مواظبشون باشی ...

قول میدی بهم ؟ ...

...

خب حالا دیگه باس برم پیش بقیه درختا ...

...

پ.ن 1 : بیل زدن از کلنگ زدن آسونتره ...

نور خورشید از گوشه پرده آبی اتاق افتاده بود وسط آینه همیشه کثیف روی دیوار ...

پرنده ها شروع کرده بودن به سر و صدا کردن ...

کلاغا و گنجشکا و چند تای دیگه ...

تا چند دقیقه دیگه هم صدای در و دروازه و روشن شدن ماشینا شروع میشد ...

...

همه چیز نشونه یه صبح دل انگیز و یه روز قشنگ دیگه بود ...

...

منم گرفتم خوابیدم ...

...

پ.ن 1 : هیچی ... همین دیگه ...

روی شن ها و رو به آفتاب ...

باکوس کلاهش رو کشیده بود رو صورتش ...

میدونستم که نخوابیده ...

باکوس زیاد اهل خواب نبود ...

خیلی کم تو خواب دیده بودمش ...

یه غلت به طرفش زدم و روی شکمم دراز کشیدم ...

نزدیک تر که شدم متوجه شدم چیزی رو زیر لب زمزمه میکنه ...

ترانه نبود ...

انگار داشت با کسی حرف میزد ...

سعی کردم بفهمم چی میگه ...

اولش نمی شنیدم چی میگه ...

ولی یواش یواش صداش بلند تر شد ...

یه جمله رو تکرار میکرد ...

همینطور صداش بلند تر و بلندتر شد تا تبدیل به فریاد شد ...

تکون نمیخورد ...

فقط فریاد میزد : " من رفتنم دست خودمه " ...

بعد از چند دقیقه یهو ساکت شد ...

کلاهش رو از رو صورتش برداشت ...

روی صورتش میشد مسیر حرکت اشکها رو تشخیص داد ...

عینک آفتابی و کلاهش رو پرت کرد یه طرف ...

دستهاش رو باز کرد و به طرف دریا به راه افتاد ...

...

پ.ن 1 : همه برنامه هام یهو رفت به ...

هنوز یه نیمه مونده از شب ما ...

...

نیمه اول 2-0 به نفع تو ...

نیمه دوم نیمه منه ...

مثل هر شب ...

امشبم 3-2 میبرمت ...

...

پ.ن 1 : گویند نظر به روی خوبان ، نهی است نه این نظر که ماراست ...

یه سری هم به آب انبار حاج آقا علی زده بود ...

هر چقدر تونسته بود رو در و دیوار آب انبار اسم خودش و دوست جونش (سعید) رو نوشته بود ...

در کل ری.. به آب انبار ...

...

اینو تعریف کردم که اگه کسی همچین آدمی رو میشناسه یه دونه از طرف من بزنه تو سرش ...

...

پ.ن 1 : در این بازار داغ ناامیدی ...

قوچ آباد ...

سهران وسط ...

سهران ...

سعید آباد ...

و چند تا روستای بی نام و نشون دیگه ...

اینا روستاهای عجیبی هستن که فاصله بین کهنوج و میثم آباد رو پر کردن ...

اگه گذرتون اونطرفا افتاد حتما دقت کنین بهشون ...

...

پ.ن 1 : همیشه تنها بنویس ...

تو اون آسمون آبی و میون اون همه ابرهای بزرگ و سفید دقیقا مصداق این بودیم :

"

منم من ...

سنگ تیپا خورده رنجور ...

منم دشنام پست آفرینش ...

نغمه ناجور ...

"

...

پ.ن 1 : ده روز پیش نوشتم اینو ...

پ.ن 2 : این سرخی بعد از سحرگه نیست ...

...

پ.ن 1 : تو فکرش منم و تو لیوان ..... ...

ای دریغ از من ...

ای دریغ از ما ...

...

پ.ن 1 : ولی این هم ...

پ.ن 2 : غیر از خط دوم بقیه اش رو جهت خالی نبودن عریضه نوشتم ...